شبح‌روشنفکر

روزنوشته‌های فرید ذاکری

شبح‌روشنفکر

روزنوشته‌های فرید ذاکری

شبح‌روشنفکر

روشنفکری عالمی دارد...

آخرین نظرات

وبلاگ کوتاه نویسی

سه شنبه، ۱۳ تیر ۹۶

وبلاگ یعنی چی؟ آیا وبلاگ هم مثل سایر رسانه‌ها باید مطابق نظم و قاعدهٔ خاصی پیش بره؟ یا می‌تونه هر چیزی باشه که صاحبش می‌خواد؟ یکی از زیبایی‌های وبلاگ به نظر من در همین بی‌قیدوبندبودن‌شه. لازم نیست خیلی فکر کنی که چی می‌نویسی؛ فقط یک سری لاگ (گزارش یا شرح ماوقع) از اتفاقات روزمره‌ات می‌نویسی. خیلی برات مهم نیست که کسی می‌خوندشون یا نه؛ همون‌طور که درمورد نوشتن خاطرات‌ات هم چنین دغدغه‌ای نداری.

البته وبلاگ، ورژن «یک‌مقدار عمومی‌ترشده»ٔ دفتر خاطراته؛ وبلاگ، مثل دفتر خاطراتی می‌مونه که صاحب‌اش بدش نمیاد تو اتاق پذیرایی جا بذاره و تصادفاً یه نفر دیگه بهش سرک بکشه(!).

زیبایی وبلاگ به همین شلوغ‌پلوغی‌شه(!)؛ («اینجا همه‌چی درهمه...»؛) هم نظم داره، هم نداره(!)؛ تو زمینه‌هایی که باید نظم داشته باشه بی‌نظمه؛ تو مواردی که لزومی نداره منظم باشه، ساختارمنده(!).

آغاز یک راه

از بهار امسال که دامین هم‌نام خودم (faridzakeri.ir) رو تهیه کردم تا اردی‌بهشت که بالاخره دست از غریبگی‌کردن برداشتم و اولین پست‌ام رو نوشتم [لینک] (که تا شکل امروزی‌اش، شاید بیش از ده بار بازنویسی شد)، تا خود همین امروز که دارم روز چهارم یک قرار ۳۱ روزه رو طی می‌کنم و در شگفت‌ام که چطور تا اینجا جلو اومدم(!)، هنوز دغدغه‌ام اینه که نوشتن وبلاگ مثل غذاخوردن برام عادی بشه. مهم نیست چطوری و با چه کیفیتی؛ مهم اینه که به صورت روتین، یک جایی رو داشته باشم که بتونم افکارمو بیرون بریزم و مرتب کنم. یاد شعری که همای در شب یلدا برای یک مصاحبهٔ تصویری خونده بود، افتادم: «بیا تا یلدای پریشان تو را شانه کنم!» به جای «موهای پریشان تو را...»؛ حالا حکایت وبلاگ‌نویسی من شده؛ می‌خوام یه‌جایی داشته باشم که «افکار پریشان خود را شانه کنم»!

کوتاه‌نویسی

اگه می‌خواید کاری خلاقانه رو با موفقیت به سرانجام برسونید(و منظورم از موفقیت، همون صرف به سرانجام‌رسوندن‌ـه، فارغ از خوبی یا بدی‌اش)، بدترین کار اینه که هیچ نظم و ساختاری رو نخواید دنبال کنید و انتظار داشته باشید همین‌جوری بداهه و هردمبیلی یک اثر خلاقه شکل بگیره. اتفاقاً برای خلاقیت، بهترین راه اینه که یک نظم و ساختاری درنظر بگیرید و بعد تو اون قالب، سعی کنید اثری رو به‌وقوع بپیوندونید(!). من برای نوشتن در این وبلاگ، تا اینجا به ۲ ساختار اصلی رسیدم که باهاش می‌تونم خیلی سریع افکارمو به «پُست» تبدیل کنم(!)؛ یکی استفاده از شماره‌گذاری‌یه که نمونه‌اش می‌شه این مطلب؛ و دیگری مثل همین مطلب، استفاده از تیترهای جالب برای جداکردن بخش‌های مختلف یک مطلب‌ـه.

اعتراف می‌کنم هیچ‌کدوم از این دو ساختار هم، ابداع من نیستن، بلکه تقلیدی بی‌شرمانه از وبلاگ‌نویس‌های دیگه هستن[تقلید را گریزی نیست]؛ ولی به هر ترتیب، به من کمک می‌کنن افکارمو تو قالب یک نوشته دربیارم.

امروز از یک وبلاگ‌نویس دیگه (شاهین کلانتری) یک کار دیگه هم یاد گرفتم؛ اینکه کوتاه بنویسم و از اینکه مطلب‌ام خیلی بلند نشه نترسم. از اینکه فقط یک ایدهٔ خاص از یک موضوع رو چکش بزنم و دغدغهٔ اینو نداشته باشم که حتماً مطلب‌ام ۱۰ تا زیرمجموعه داشته باشه و کلی عمق و جزئیات و ... . نه! فقط کافیه یک بخش کوچیک از یک موضوع رو که دغدغه‌مه و درموردش حرفی تو گلوم مونده، بکوبم به دیوار وبلاگ و اسم‌شو بذارم: «روزنوشت»!

پس کل این حرفا رو زدم که همین نکته رو بگم. هر چند برای بیان همین نکته، باز زیاده‌گویی کردم(!)؛ ترک عادت سخته دیگه(!). از مطالب بعدی شروع می‌کنم به کوتاه‌نویسی(ظاهراً مجبور می‌شم، چون باید ۲۸ روز دیگه رو پُر کنم(!))؛ به سبک نوشته‌های زیبای شاهین، که با وجود کوتاهی، همیشه پُرمغزن و همون یک نکتهٔ ساده‌ای که می‌خواد بگه رو، به‌سادگی برای مخاطب جا میندازه.

پیشنهاد سرآشپز(!)

این ۲ مطلب از وبلاگ شاهین کلانتری و معصومه شیخ‌مرادی رو پیشنهاد می‌کنم بخونید. مطالب داغ و تازه‌ای هستن و نکات خوبی در ادامهٔ بحث‌های این مطلب دارن:

نظرات (۱)

دغدغه ی شما برای نوشتن و پروراندن قوای نوشتاری تان ستودنی ست. البته باید بگویم که وبلاگ نویسی تفاوتی مهم با خاطره نویسی و نوشتن های دیگر دارد، و آن خصلت دوسویه ی آن است که به میانجی کامنت گذاشتن ممکن شده است. در واقع بلاگ، چیزی میان دفترچه خاطرات و چت کردن است و همین هم به آن قدرتی خاص و متمایز بخشیده است. برای بلاگر خوب شدن، شاید هنر کامنت گذاشتن ضروری تر از پست گذاشتن باشد و برای کامنت گذاشتن نیز، هوش دیالوژیک بر شم نوشتاری مقدم است. با این حال، نمی شود منکر شد که بلاگ نویسی نیز گونه ای نوشتاری ست و چون مستقیما از چشم مخاطبان می گذرد، بسیار هیجان انگیز تر از نوشته های شخصی یا حتا چاپ مقالات و آثار عمومی ست. از سوی دیگر، فرم نوشتاری آن نیز محدودیت هایی دارد که ای بسا اگر به آن عادت کنیم، دیگر نوشتن در قوالب دیگر چندان ساده نباشد. همچنین از آن رو که فرم، سرشت و سرنوشت محتوا را معین می کند، از حیث محتوا نیز رفته رفته محدود می شویم. اگر چه در روزگاری که کمتر از همیشه برای خواندن وقت می گذاریم، چاره ای جز همین قالب های تازه تر و در عین حال محدودتر نباشد. 
سعی می کنم در این مدت -اگر گرفتاری های پایان نامه بگذارد!- پی گیرتان باشم و چنانچه نقد و نظری به ذهنم رسید، حتمن برای تان بنویسم. پیروز و نویسا باشید
پاسخ:
دستت درد نکنه ابراهیم جان.
از این زاویه بهش فکر نکرده بودم. راس می‌گی، بلاگ چیزی میان دفتر خاطرات و چت‌ـه؛ انگار دفتر خاطرات‌تو تو پذیرایی جا بذاری و بعد که یکی برش داشت و خوند، با هم درمورد چیزایی که توشه صحبت کنین! :))

هنر کامنت‌گذاشتن رو خیلی باهات هستم؛ من تو این مورد ضعف دارم. مطلبا رو می‌خونم ولی تنبلی‌ام میاد نظر بدم! که همین باعث می‌شه بقیه هم متقابلاً نیان برای من کامنت بذارن. این خیلی بده، باید درست‌ش کنم.

بله بلاگ هیجان‌انگیزتر هست، ولی برای من فقط هیجان کافی نیست. از هیجان همین الآن ممکنه لذت ببری، ولی یک سال دیگه، از این لذت می‌بری که مطلبی عمیق و تأثیرگذار نوشته باشی... مطلبی که بشه بارها و بارها خوندش. فکر نمی‌کنم مطالب وبلاگی به دلیل حوصلهٔ کمتری که موقع نوشتن‌شون آدم می‌ذاره و ملازماتی که در وبلاگ مجبوره رعایت کنه، هیچ‌وقت به‌خوبی مقاله‌های چاپی و آثار عمومی دربیاد. حداقل ماندگاری‌اش کمتره. این‌طور نیست؟

مرسی که با وجود گرفتاری برام نظرت رو نوشتی. حتماً بازم این کارو بکن... دلگرمی می‌ده. مرسی، تو هم موفق و نویسا باشی ;)

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">